Malatya kamuoyunun en önemli beklentilerinden biri de marka şehir olmak hasretidir. 24 yıllık basın mesleğimde istisnasız her seçim sürecinde aday adayları, adaylar, parti başkanları, yerel yöneticiler velhasıl seçimin tüm aktörleri söylemlerini hep bu konu üzerine yaptılar. Malatya Belediyesi Hava Yolları’ndan bölgenin sanayi başkenti olmaya kadar saymakla bitmez vaat dinledik.
Ama hiçbiri gerçekleşmedi. Zaten gerçek olamayacak kadar hayaldiler. Hayallerde kalmaya devam ediyorlar. Şimdi bu vaatlerin bayraktarlığını Malatya Büyükşehir Belediye Başkanı Sami Er üstlenmiş durumda. Tüm programlarda en baskın söylemleri “Malatya’yı modern bir şehir yapacağız, her şeyi sil baştan yapıyoruz, geleceğin Malatya’sını inşa ediyoruz”. Ancak söylemlerle eylemler arasında da çok büyük zıtlıklar olduğunu çok net görüyoruz. Yapılanları TOKİ, Emlak Konut yapıyor. Büyükşehir ve ilçe belediyeleri henüz şehrin yeni kimliği adına bir proje ortaya koyamadı. Peki, neden bu söylemlerde ısrar ediliyor bunu anlamaya çalışıyoruz. Buna da bir cevap alabilmiş değiliz.
Peki, geleceğin şehri nasıl tasarlanır? Biz önce buna bakalım. Şehirler tasarlanırken içerisinde barındırdığı nüfusun temel ihtiyaçları ve bu ihtiyaçlara erişimin kolaylığı baz alınır. Malatya 6 Şubat sonrası nasıl tasarlandı? Tasarlanmadı aslında. Malatya’da yıkılan binaların yerine yeni ve ne için kullanılacağı mülkiyet sahibinin keyfine bırakılmış binalar yapıldı.
Çarşı denilen yerlerin ne kadarı kamusal işlere, ne kadarı ticari işlere ayrıldı? Belki bunu şehri tasarlayan mimar bile bilmiyordur (!) Artık olanlar oldu. Biz kalana razı olduk ama yerel yönetimlerin şehrin farklı noktalarında daha kaliteli yaşam merkezleri oluşturmaları gerekmiyor muydu? Yıllardır alt merkez olmaya en uygun nokta dediğimiz Dilek-Topsöğüt mahalleleri, sanayi sitesi yapılarak adeta katledildi. Yapılan sanayi sitesinin de kimseye bir hayrı olmadı. Özellikle Uğur Sanayi Sitesi esnafının yaptığı eylemlerde Dilek Sanayi Sitesi’nin yanlış tasarlandığını bir defa daha görmüş olduk.
AK Parti hükümetine bakarsak 6 Şubat felaketinden sonra bölgede en fazla bütçe Malatya’ya ayrıldı. Ama yine aynı AK Parti’nin Büyükşehir, Yeşilyurt ve Battalgazi Belediyelerine bakarsanız yaprak kımıldamıyor. Kocaman bir boşluk içerisindeyiz. Örneğin, Malatya’ya tramvay yapılacak denildi. İşin en büyük sorumlusu Büyükşehir kulağının üzerine yatıyor adeta. Varla yok arasında gidip geliyoruz. Bu anlayış ile nasıl marka şehir olacağız. Yâda Büyükşehir hangi işleri sildi, hangi işleri yapıyor? Bunun da açıklaması yok. Protokol konuşmalarında bol bol silinen bol bol yapılan işlerin sloganları var.
Milletvekilleri desek onlarda şehirin yeniden imarı konusunda bir birlik içinde değiller. Kimse de Malatya için bir hayal, bir ülkü, bir heyecan olmayınca mülk-i idari amir pozisyonundan çıkamıyorlar.
Sadece iktidar değil ki muhalefette Malatya için hayal kurmaktan kopmuş. Malatya milletvekilliği gömleğini çoktan çıkarmışlar. Kimse kusura bakmasın burası Malatya ve durum bu. Malatya’da; AK Parti’nin dört, CHP’nin bir, MHP’nin bir milletvekili var ama Malatya’nın altı milletvekili yok maalesef.
Biz ne yaşıyoruz o zaman derseniz, marka şehir denilen ütopyanın giderek distopyaya dönüşümüne şahit oluyoruz. Kimin nereye ne yaptığının belli olmadığı, nüfusun ihtiyaçlarının ötelendiği, gelecekte artacak nüfusun önemsenmediği garip bir yeniden dönüşüm süreci yaşıyoruz.
TOKİ ve Emlak Konut’un bir yılda bitirileceği vaat edilen işleri halen devam ederken yerel yönetimlerin de icraatsızlığı aynı eksende devam ediyor.
Hadi marka şehir olma konusunda başarısız olduk bunu kabul edelimde şehre sahiplenme ve aidiyet duygularımıza ne oldu? Bunları ne zaman kayıp ettik? İşin yönetim erkinde bulunamayanların umursamazlığı da ayrı bir düşünce konusu.
Sivil toplum kuruluşları ve muhalefet partileri erken seçimin konuşulduğu şu günlerde bile geleceğin Malatya’sını konuşmuyorlar. Ortaya kendi kendi projelerini sunmuyorlar. Sonrada seçimi mevcut iktidar kazanınca seçmeni suçluyorlar. Seçmenin provokasyonlara, manipülasyonlara kurban edildiğini söyleyip minderden kaçıyorlar.
Erken seçim olur yâda olmaz. Buna bir şey demek şimdiden mümkün değil ama ortada bir hakikat varsa o da muhalefetin üzerine düşeni yapmaktan kaçtığıdır.
Daha önce de belirttiğim gibi muhalefet partileri için biten her seçim sonra ki seçimi kazanmak adına başlayan yeni bir sınav sürecidir. En son seçim 2024 yerel seçimleri oldu. Seçim sürecinde de yeniden dönüşüm konusunda ortaya bir politika sunamayan muhalefet aradan geçen iki yılda halen ortaya bir çözüm ülküsü koyabilmiş değil. Bu partiler seçime hangi motivasyonla giriyorlar? Genel Merkezlerin logolarını Malatya’da dalgalandırmaktan öteye gidemiyorlar. Bu da işin ayrı bir gerçeği.
Seçmen çok net. Yeni ve düzenli Malatya istiyor. İnşaat kaosu bitsin, yerleşik hayat başlasın istiyor. Bir Selahattin Gürkan deyimi ile her yer her yerde olmasın, her şey olması gerektiği yerde olsun istiyor. Bunu başarmak çok mu zor?