İnsanlık için yaşam kaynağı olarak oksijenden sonra en önemli ihtiyaç tartışmasız sudur. Su; beslenme, dolaşım, boşaltım, solu num ve üreme gibi temel yaşam işlevleri için vazgeçilmezdir. Sa dece canlılar için değil, cansız varlıklar için de en önemli gereksinimlerden biridir. Toprağın oluşumu, kayaların ve taşların zamanla eriyerek toprak hâline gelmesi gibi süreçlerde su etkili rol oynar. Bunun yanı sıra, su yalnızca bir yaşam ortamının oluşmasına yardımcı bir unsur değil; aynı zamanda başlı başına bir yaşam formu olarak da değerlendirilebilir. Suyun insan yaşam alanlarında bulunması ve bu suyun kaliteli olması büyük önem taşımaktadır. Dünya genelinde su kullanımı Sanayi Devrimi’nden bu yana hız kazanmış, ancak bu kullanım genel likle bilinçsiz ve savurgan bir şekilde gerçekleşmiştir. Ülkemizde ise 1950’li yıllardan itibaren köylerden kentlere doğru gerçekleşen hızlı nüfus akışıyla birlikte suyun bilinçsizce kullanımı da artmıştır. Yaşamın temel öğesi olan su, sadece maddi bir değer taşımamakta; aynı zamanda sosyal ve siyasal amaçlarla da kullanılabilen güçlü bir metafor olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu nedenle suyun tanımı, kullanım alanları ve nasıl daha verimli kullanılabileceği mutlaka ortaya konmalıdır. Ekonomik gelişmenin sürekliliği açısından en önemli yaşamsal kaynaklardan biri sudur. Öyle ki, 1992 yılında gerçekleştirilen Birleşmiş Milletler “Çevre ve Kalkınma” Konferansı’nda imzalanan belgelerden biri olan “Gündem 21”, sürdürülebilir kalkınmayı hedefleyen bir eylem planı olarak sunulmuştur. Bu planın 18. bölümünde tatlı su kaynaklarının sağlanması ve korunmasına yönelik bütünleşik yönetim yaklaşımlarına yer verilmiştir. Uluslararası sözleşmeler aracılığıyla kamusal bir doğal kaynak olan suyun ekonomik bir meta hâline getirilmesi; çok uluslu şirketlerin su hizmetleri ve sunumu konusundaki artan etkisi, suya erişimi maddi bir sorun hâline getirmektedir. Ayrıca İklim Değişikliği Yasası’nın da etkisiyle, suyun kamusal bir hak olmaktan çıkıp tamamen ekonomik bir mal olarak değerlendirilmesi kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımızda durmaktadır. Uluslararası şirketler su kaynakları üzerindeki baskılarını arttırmakta, bu da konuyu daha tartışmalı bir hâle getirmektedir. Malatya, deprem kuşağının merkezinde yer alması ve deprem çanağında bulunması sebebiyle kırıklardan çıkan artezyen (kırık aralardan kendiliğinden çıkan su) kaynakları açısından zengin bir kent olarak bilinmektedir. Ancak günümüzde bu kaynakların bir çoğu kurumuş ya da kurutulmuştur. Bahçe ve tarım arazilerinde suyun bilinçsiz kullanımı, yani teknolojiden faydalanılmadan yapılan geleneksel sulama yöntemleri (vahşi sulama), Malatya’nın su kaynaklarını ciddi biçimde tüketmektedir. Ayrıca sulak alanların çevresinin rant uğruna beton yığınına çevrilmesi, küresel ısınmanın etkileri ve kentin orman varlığının yok denecek kadar az olması, su kıtlığının temel nedenleri arasındadır. Peki, ülkemizin ve özelde Malatya’mızın su sorununun birkaç afişle ya da bazı SMS kampanyalarıyla çözüleceğini mi sanıyor büyük yöneticilerimiz? Su sorunu 2025 yılının Ağustos ayında mı ortaya çıktı? Bir yönetim anlayışı, halkın 50 yıl sonrasına dair problemlerini öngörebilmeli ve bu sorunlara çözüm üretecek eylem planlarını bugünden ortaya koymalıdır. Benim belediye başkanım; düğünler, taziyeler ve sosyal medya paylaşımlarından arta kalan zamanında Malatya’nın sorunlarını dile getirebilir – tabii eğer vakti kalırsa. Malatya’nın bu perişan durumuna bakılırsa, sorunların çözümü için pek fazla zaman bulabildiği de söylenemez. Umarım bu zamanı yaratabilecek gelişmeler yaşanır.